Προσφατα νεα

Media Day – L’ histoire des champions!!

     Ένα «παραμύθι» που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια, με τον Παναγιώτη Μπραντίτσα και τον Νίκο Γαλανόπουλο να φτιάχνουν μια ομάδα που θα τους έκανε να ζήσουν σύντομα στιγμές που θα τους έμεναν για πάντα στο μυαλό. Δεν ήταν απλά μια ευκαιρία για να περνάνε ευχάριστα τα απογεύματά τους παίζοντας με την αγαπημένη τους πορτοκαλί μπάλα. Ήταν ένας τρόπος να αποδείξουν στους εαυτούς τους ότι έστω και το ερασιτεχνικό μπάσκετ είχε να πάρει κάτι ακόμα από αυτούς. Και πήρε.

     Μέσα σε δύο σεζόν έκαναν πολλά στο Basketaki. Όχι μόνο κατέκτησαν τον τίτλο της μεγάλης κατηγορίας και πήραν μέρος σε δύο ακόμα τελικούς, αλλά έπαιξαν όμορφα και έκαναν διοργανωτές και αντιπάλους να παραδεχτούν ότι αξίζει να αφιερώνουν χρόνο για να ασχολούνται με τη ροζ φανέλα τους.

     Το όνομα της ομάδας δεν ήταν καινούργιο φυσικά, αλλά οι ωραίες μνήμες που είχαν τα στελέχη από τη γαλλική ιστορική ομάδα που έπαιζε μπασκετάρα στη δεκαετία του ’90 και η σύμφωνη γνώμη του γαλλόφωνου κόουτς, τους έκαναν να «κλέψουν» το όνομα, όχι όμως και τα χρώματα, αφού οι αυθεντικοί Γάλλοι φορούν πράσινα (με άσπρες και κίτρινες λεπτομέρειες) και οι δικοί μας διάλεξαν ένα έντονο ροζ με μαύρες λεπτομέρειες.

     Ξεκίνησαν λοιπόν από την δεύτερη κατηγορία της διοργάνωσης (Master League 2015-‘16), ήταν από τις ομάδες που έκαναν πράγματα στο παρκέ που δεν μπορούσαν να κάνουν αντίστοιχες από τα «μεγάλα σαλόνια» και έφτασαν ελλιπέστατοι μέχρι τον τελικό, όπου ηττήθηκαν από τους πολύ πιο οργανωμένους και πλήρεις Jokers.

     Με την εμπειρία της πρώτης σεζόν να τους πεισμώνει, αποφάσισαν να κάνουν κάποιες αλλαγές που θα τους βελτίωναν και θα γέμιζαν το ρόστερ τους ενόψει της κορυφαίας κατηγορίας για την επόμενη. Στο φετινό ξεκίνημα λοιπόν (Elite 2016-’17), είχαν συμφωνήσει με τον πρώτο σκόρερ της Master League και με δυο-τρεις ακόμα που θα συμπλήρωναν θέσεις που χρειαζόταν βοήθεια, όπως στο «5», όμως βρέθηκαν προ εκπλήξεων. O σκόρερ αποφάσισε να αλλάξει στρατόπεδο, ο «τρελός» της ομάδας έκανε το ίδιο και κανά δυο ακόμα που ήταν να μπουν στο… κλαμπ, το μετάνιωσαν.

     Έτσι, λίγες μέρες πριν την έναρξη της σεζόν, δεν ήταν σίγουροι αν θα συμμετέχουν λόγω έλλειψης ρόστερ, με μια πεντάδα να είναι σίγουρη και… πού να πας με μια πεντάδα στην Elite! Εκεί πάρθηκαν οι μεγάλες αποφάσεις. Ο αρχηγός και ο κόουτς, αντί να τα βροντήξουν όλα, μέσα σε μια βδομάδα συμφώνησαν με άλλους πέντε παίκτες χωρίς πολλά δοκιμαστικά και αυτοί αποδείχτηκαν «γαλλικά διαμάντια»! Η Limoges έπαιξε ξανά ωραίο μπάσκετ, είχε βάσεις, είχε πειθαρχεία, είχε συγκέντρωση, είχε στόχο την παραμονή στην κατηγορία και τελικά έφτασε να πάρει μέρος σε άλλους δύο τελικούς. Από τον πρώτο (Basketaki Cup) πήρε ένα μεγάλο μάθημα. Ότι για να κερδίσεις έναν τίτλο, πρέπει να τον θες πιο πολύ από τον αντίπαλο. Εκεί οι Immortals βγήκαν από πάνω. Όμως κι αυτό για καλό έγινε. Γιατί στο ίδιο γήπεδο, λίγους μήνες αργότερα, οι «Γάλλοι» κατάλαβαν ότι θέλουν πολύ την κούπα του πρωταθλητή. Και την κατέκτησαν. Επειδή μπορούσαν…

     Η καλύτερη ιδέα τους αποδείχτηκε από την αρχή πως ήταν η… πρόσληψη ενός κόουτς. Κανονικού κόουτς. Με δίπλωμα, πτυχίο Master (στην Ευρωλίγκα παρακαλώ) και εμπειρία σε πάγκους. Πατίστας Ευριπιώτης. Έντονη προσωπικότητα, επιβλητική εμφάνιση και με συνέπεια επαγγελματία την ώρα του ματς. Γι’ αυτό δεν «δένει» καλά με παίκτες που δεν καίγονται να κερδίζουν. Ο Χαϊδαριώτης προπονητής είχε παίξει παλιά στο Περιστέρι και σε Μίλωνα, Χαλάνδρι, Δάφνη Χαϊδαρίου, όμως οι τραυματισμοί τον έσπρωξαν στο κοουτσιλίκι και το άφησε σε ερασιτεχνικό επίπεδο, αφού τα επαγγελματικά του τον οδήγησαν αλλού. Μεγάλες του αγάπες οι Τάρπλεϊ, Duncan και Ολάζουον, ενώ από μπαλίτσα είναι της σχολής Milan με Μαλντίνι, Μπαρέζι και επιρροές από Καραπιάλη! Έχει ξοδέψει πολλά λεφτά σε μπουζούκια, σε ρούχα και σε.. κρέατα, τρελαίνεται για κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο (το φτιάχνει κιόλας) και προτιμάει να πίνει πορτοκαλάδα με ανθρακικό! Οι περισσότεροι τον ξέρουν ως τον «φωνακλά με την γκρι ζακέτα» και φροντίζει να τους επιβεβαιώνει κάθε φορά, ενώ πριν από κάτι μήνες που έγινε η Media Day είχε πει ότι στους μακρινούς στόχους του είναι να πάρει 4 πρωταθλήματα με την Λιμόζ στο Basketaki και να το γιορτάζει με τους παίκτες του σε ταβέρνες και Φρατζέλικα! Η αρχή έγινε νωρίς κόουτς…

     Μιλώντας για Media Day, να πούμε ότι εκεί στο Flocafe Espresso Room του Ιλίου μάθαμε περισσότερα στοιχεία για την ομάδα, όπου μαζεύτηκε μια πεντάδα και μας αποκάλυψε γεγονότα του παρελθόντος και στόχους του μέλλοντος. Όπως το ότι αυτή η… αέρινη φιγούρα που βλέπουμε στο παρκέ να μαζεύει σχεδόν όλα τα ριμπάουντ και να περνάει «μέσα» από τους αντιπάλους είναι του Άγγελου Γιαννόπουλου. Ενός 39χρονου (και δεν του φαίνεται!) Καλαματιανού, που έχει περάσει από Κόσμο Περιστερίου και Φίλιππο Περιστερίου, ενώ πάντα συμπαθούσε Jordan, Τάρπλεϊ, Liverpool και Giovanni. Ένα ακόμα παιδί της νύχτας, με πολλά ξενύχτια σε μπουζούκια στο παρελθόν (Καρράδες, Ποσειδώνια και Φρατζέλικα επίσης τον ξέρουν καλά), πολύ αλκοόλ (προτίμηση στο Jameson), πολύ τσιγάρο και με μελλοντικό στόχο να μην χρειάζεται να δουλεύει και να αράζει με τα φιλαράκια του όλη μέρα σε ένα τσιπουράδικο. Κλασικός μπασκετικός Έλληνας!

     Ένας από τους πιο παθιασμένους με τη νίκη, που δεν το δείχνει με την συμπεριφορά του στο παιχνίδι αλλά το έδειξαν τα αποτελέσματα, είναι ο Κώστας Δαβιλάς. Βγήκε πρώτος σκόρερ στην Elite και ψηφίστηκε MVP του τελικού απέναντι στην Hall of Fame. Τα εξωαγωνιστικά θα σας τα πούμε εμείς. Κατάγεται από την Ανδρίτσαινα Αρκαδίας, έχει παίξει σε Περιστέρι, Ηρακλή Περιστερίου, Άμιλλα, Χαλάνδρι και Ίριδα Πετρούπολης, ενώ αδυναμία του ήταν ο Eddie Johnson, με τους Γεωργάτο, Μαραντόνα να είναι οι ποδοσφαιρικές συμπάθειές του. Οι συμπαίκτες του τον φωνάζουν «Ζαμπούνη» επειδή είναι πολύ… ευγενικός (μόνο «καντήλια» και «γαλλικά» έχει το μενού), είναι επίσης λάτρης  του φαγητού (με την προβατίνα να βρίσκεται στην κορυφή) και εννοείται ότι έχει γνωρίσει κι αυτός όλη τη νυχτερινή Αθήνα (προϋπόθεση για να παίξει κάποιος βασικός στην ομάδα). Όταν τον ρωτήσαμε ποια θεωρεί την πιο όμορφη γυναίκα – και ενώ οι περισσότεροι απάντησαν Βεργκάρα, Κορινθίου, Μέντεζ, μέχρι και Γλυκερία (τη γιατρό μας, ναι) – είπε «η γυναίκα μου». Θα κλείσουμε με μια αγαπημένη του έκφραση, που συνήθως λέει όταν συμπαίκτες και αντίπαλοι τον κοιτάζουν με θαυμασμό για τις μπασκετικές ικανότητές του «τι είμαι, κανάς πιτσιρικάς;».

     Η συνέχεια έχει «κοκορετσάκι»! Μπορεί με το υποκοριστικό να σας έρχεται για παράδειγμα μια εικόνα ενός μιρκοσκοπικού play maker, όμως μιλάμε για το «θηρίο» της Limoges, τον οποίο έτσι φωνάζουν οι υπόλοιποι «Γάλλοι». Σταύρος Σταμάτης ή αλλιώς «Ραντούλιτσα», λόγω της ομοιότητας με τον Σέρβο της Αρμάνι Μιλάνο. Χαϊδαριώτης με καταγωγή από Ραβενή Ιωαννίνων και με εργαστήριο παραγωγής πεϊνιρλί. Τώρα τον αγαπήσατε κι εσείς ε; Μπασκετικός κι αυτός, με θητεία σε Περιστέρι, Αιγάλεω, Ίριδα, Πλάτωνα, Γαλάτσι και με ιδιαίτερη αδυναμία στον Διαμαντίδη, ενώ από μικρός έβλεπε Jordan και Barcelona (την ποδοσφαιρική, με τον Messi). Σίγουρα δεν θα πέσετε από τα σύννεφα αν μάθετε ότι ακόμα ένα μέλος των «ροζ» έχει ξοδέψει πολλά σε μπουζούκια (Βέρτη και Οικονομόπουλο αυτός), ότι τρελαίνεται για σουβλάκια ή ότι έχει «καεί» με αμερικάνικες σειρές (το Suits είναι το τελευταίο κόλλημα) και ταινίες με τον Morgan Freeman. Τις περισσότερες φορές στο παρκέ θα τον ακούσετε να φωνάζει «δώσε πάσα ρε μαλάκα», αφού μόνο όταν κρατάει την μπάλα και σουτάρει αισθάνεται ο εαυτός του. Άντε και όταν τρώει πεϊνιρλάρες. Τώρα που το θυμηθήκαμε, μη χαθούμε! Γιατί κάπου είδαμε φωτογραφία με ένα που έχει μέσα γύρο κοτόπουλο και κρέμα γάλακτος (και έτρεξε ένα σαλάκι…)!

     Μετά το «κοκορετσάκι», έχει «γαρδουμπίτσα»! Αυτά είναι τα επίθετα που χρησιμοποιούν μεταξύ τους ο Σταύρος με τον Τάσο. Ποιον Τάσο; Αυτόν που έβαλε το «τεράστιο» τρίποντο στον τελικό και οι «Γάλλοι» κράτησαν το προβάδισμά τους στο τελευταίο λεπτό. Τον Τάσο τον Φιλντίση από την Κυπαρισσία, που είχε παίξει σε Περιστέρι, Παπάγου, Κορωπί, Αίολο Ταύρου, Άμιλλα, Ίριδα, Δάφνη Δαφνίου και αγαπάει Σπανούλη. Ακόμα ένα γνήσιο τέκνο του αθλήματος, με πολύ ξενύχτι στο βιογραφικό του (Καρράς, Πάριος κλπ) και με αποστομωτική απάντηση στην ερώτηση για το ποιο είναι το αγαπημένο φαγητό του: «Φέτα Καλαβρύτων». Ειδικό δρομολόγιο έρχεται κάθε Δευτέρα από πάνω και του αφήνει βαρέλια στην εξώπορτα! Γενικά έχει «καεί» κι αυτός με σειρές (Prison Break το καλύτερό του), αλλά αυτό που προτιμάει περισσότερο είναι να βγαίνει με τους φίλους του και να κάνουν τα τσιμπούσια τους. Με φέτα πρώτο πλάνο εννοείται (πεϊνιρλί με φέτα να ‘χεις δοκιμάσει άραγε από τον κουμπάρο;).

     Για φινάλε αφήσαμε τον αρχηγό. Τον ιδρυτή της Limoges και αυτόν που σήκωσε πρώτος το τρόπαιο των πρωταθλητών στο κλειστό του Περιστερίου. Παναγιώτης Μπραντίτσας. Ο «επαναστάτης» από τους Μολάους Λακωνίας που φέτος έφαγε πάγκο για να πάρει το χρυσό μετάλλιο, αφού ο Σταματόπουλος «ζεματούσε» και δεν ήταν για να κάθεται έξω στα κρίσιμα ματς, γι’ αυτό και η πιο παιγμένη ατάκα του είναι η «μη με βγάζεις, κόουτς». Ο Brandie είναι από τους πολυάσχολους τύπους που τρέχουν για τη δουλειά τους κάθε μέρα χωρίς ρεπό και προλαβαίνουν παράλληλα να κάνουν crossfit, να παίξουν μπάσκετ, να τα δώσουν όλα για μια γυναίκα (είτε αυτή είναι η Μέλμπα είτε οποιαδήποτε άλλη) και να παρακολουθήσουν και την αγαπημένη τους ομάδα στο Final 4 της Ευρωλίγκας, αφού από εποχής Rivers τους έχει καψουρέψει άσχημα. Ως «επαναστάτης» βέβαια δεν είναι των μπουζουκιών και τη βρίσκει περισσότερο με Active Member, όμως θα το γιορτάσει στο Frangelico το πρωτάθλημα και ας μην έχει Talisker ή Lagavulin το μαγαζί. Από την συνέντευξη τότε στο Flocafe έχουμε κρατήσει μια δική του ατάκα πεσίματος και δεν μπορούμε να μην τη μοιραστούμε, οπότε, κορίτσια, θα ολοκληρώσουμε το κείμενο κάπως έτσι: «Ωραία μάτια. Κρίμα που θα στα πετάξω έξω!».

     Απούσα από την Media Day ήταν τουλάχιστον άλλη μια πεντάδα της ομάδας, όμως κάποια στοιχεία παραπάνω τα μάθαμε για τους υπόλοιπους και ελπίζουμε να έχουμε κι άλλη ευκαιρία για μαθήματα «γαλλικών» στο μέλλον. Το κείμενο θα κλείσει με κάποιες από τις δηλώσεις που έκανε μετά το φινάλε του τελικού ένας από τους πρώτους στυλοβάτες των «ροζ» που ταλαιπωρήθηκε φέτος από έναν σοβαρό τραυματισμό στη μέση, ο Φοίβος Παυλίδης και που σημαίνει ότι η Limoges δεν ξεχνάει κανέναν: «Η κατάκτηση του πρωταθλήματος είναι αφιερωμένη σε όλα τα παιδιά που βοήθησαν να ανέβουμε κατηγορία την πρώτη σεζόν και είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε στην Elite».

Related posts

Leave a Reply