Προσφατα νεα

Media Day – Μια χρονιά δική σου…

     Όχι μόνο δική σου δηλαδή. Και δική τους. Όλων σας. Έγινε έτσι η ιστορία όμως, που τραβάς εσύ το μεγάλο ζόρι και χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι τους έχει γεμίσει όλους με πείσμα, με πόνο και με σκέψεις για τη ζωή, που στα γυρίζει από τη μια στιγμή στην άλλη και εκεί που η ανησυχία σου είναι αν θα μπει το τρίποντο απ’ τη γωνία, καταλήγεις να απορείς για το πόσα πράγματα θεωρούμε δεδομένα και ξυπνάς με ένα σωρό κόσμο πάνω από το κεφάλι σου, να δακρύζει που είσαι εδώ μαζί του ξανά.

     Περίεργη η πρώτη σεζόν των Mad Frogs. Τεράστια. Σε χρόνο. Σαν να πέρασαν δεκαετίες. Ξεκίνημα με γέλια τρελά, με φαγοπότια, με συνεντεύξεις και με στόχους για κούπες και κερασμένα ρακόμελα. Από την πρωτοχρονιά όμως… κάθε μέρα φαινόταν μήνας. Έβλεπες αυτούς με τα πράσινα να παίζουν και αντί για τον ήχο της κόρνας περίμεναν να χτυπήσει το τηλέφωνο, ότι ξύπνησε ο «Κούκου». Κάθε φορά που κέρδιζαν του αφιέρωναν το ροζ φύλλο. Κάθε φορά που έχαναν του ζητούσαν συγνώμη. Μόνο εκεί το μυαλό τους. «Γρήγορα κοντά μας».

     Έχετε ακούσει αυτό που λένε για την ενέργεια. Όλο το Basketaki εκεί την έστελνε. Γιατί όλοι μπήκαν στη θέση των «Βατράχων» και δεν μπορούσαν να φανταστούν έναν φίλο τους να λείπει από το παρκέ επειδή «κοιμάται». «Ξύπνα» ο ένας, «ξύπνα» ο άλλος, επιτέλους ξύπνησε. Ο Γρηγόρης Καψιμάλης έχει βγει από τα νοσοκομεία και βρίσκεται σε κέντρο αποκατάστασης για να έρθει σιγά σιγά στα καλά του και να αρχίσει να βλέπει όλα αυτά που του αφιερώσατε όλη τη χρονιά. Κοντά μας είναι λοιπόν και θα κάνουμε όση υπομονή χρειαστεί για να τον ξαναδούμε στα γήπεδά μας.

     Η Media Day των Mad Frogs που έγινε πριν από κάτι μήνες δεν είχε πολλές διαφορές από τις υπόλοιπες, όμως καταλαβαίνετε ότι η απόδοσή της εστιάζει στον «Κούκου». Περιμέναμε να ξυπνήσει για να μπορέσει να τη διαβάσει ή έστω να του την διαβάσουν για να… ξεκουνηθεί λίγο πιο γρήγορα, να ξαναρχίσει το ψάρεμα, τους χορούς και το μπασκετάκι του. Τότε μας έλεγε ότι η μεγαλύτερή του απόλαυση είναι η παρέα του. Και μετά, τα σουτζουκάκια με κόκκινη σάλτσα. Γι’ αυτό ξύπνησε. Γιατί όσο κοιμόταν δεν μπορούσε να τα γευτεί. Τώρα όλα είναι μπροστά του. Και οι υπολογιστές που τον βασάνιζαν και οι φίλες του που τον περίμεναν για Καλαματιανά και swing και το Μεξικό που ήθελε να επισκεφθεί. Ακόμα και τα βιντεάκια με την Μία Χαλίφα!

     Πιο μπροστά του όμως είναι ο Άκης, ο Γιώργος, η Λένα, η Βάσω, ο Διονύσης, ο «Κόκκο», οι άλλοι Γιώργηδες, οι Κώστηδες και οι ψηλοί, που θα τον σηκώσουν με το ζόρι για να γίνουν όλα όπως πριν. Για να επιστρέψουμε τώρα κι εμείς σε mood συνέντευξης, θυμίζουμε ότι είχαμε βρεθεί λίγο πριν τα Χριστούγεννα στο Flocafe Espresso Room στο Ίλιον και ήπιαμε τα ποτάκια μας συζητώντας για πολλά, με το πρώτο να είναι γιατί ονομάστηκε έτσι η ομάδα των… παλιών στη διοργάνωση, Αδαμόπουλου και Παπακωνσταντίνου. Ο λόγος είναι ένα ρακομελάδικο που το έχει ο φίλος και χορηγός τους, ο Βάτραχος, και από εκεί βγήκε ο τίτλος και το έμβλημα.

     Πρώτος πήρε τον λόγο ο Τζόρτζιο, φέρνοντάς μας στη μνήμη παλιές του απαντήσεις, αφού είχε περάσει ξανά το «τεστ» από όταν έπαιζε στους Wardogs, αλλάζοντας όμως απόψεις σε σχέση με ενάμιση χρόνο νωρίτερα. Τα νέα ήταν ότι αγόρασε φλογέρα (!), ότι ανέβασε τον ύπνο στην κορυφή των απολαύσεών του, ότι πρόσθεσε το Irish Mist στα αγαπημένα του ποτά και ότι γύρισε την προτίμησή του στην παλιά καλή συνταγή της μακαρονάδας με κιμά, απαρνούμενος την ψητή πάπια που του είχε κλέψει την καρδιά τότε. Στο δίλλημα βέβαια, του τι θα διάλεγε ανάμεσα σε ένα βράδυ με μια ωραία γυναίκα ή με ένα σπάνιο κρασί, έμεινε στην ίδια απόφαση. Κρασί και φιλοσοφίες μέχρι το πρωί.

     Δίπλα του και αυτή τη φορά η πρόεδρος της ομάδας, η Λένα, που μας έκανε την τιμή να απαντήσει στις ερωτήσεις μας και να μας εκμυσητρευτεί ότι αισθάνεται 50 χρόνων, αφού η ζωή της είναι ένα… μονότονο τρενάκι: δουλειά – Ατρόμητος – Basketaki – Βάσω! Τέσσερις στάσεις καλές είναι… Κατά τ’ άλλα θα ήθελε να τρώει πιο συχνά μπάμιες και σοκολατόπιτα, να μη μιλάει τόσο πολύ ο Γιώργος, να μη χρειάζονται τόσα λεφτά οι τσάντες και τα παπούτσια και να ανακαλυφθεί ένα μπουκάλι γάλα που δεν τελειώνει ποτέ! Μιλάμε για ποσότητες γάλακτος να έχουν περάσει από αυτό συκώτι τόσα χρόνια. Ούτε η Σακίρα το κούνημα στον κώλο σε τέτοια υπερβολή. Δεν είναι τυχαίο το όνομα. Μην απορήσετε αν δείτε την γυναίκα του Πικέ στο Περιστέρι καμιά μέρα…

     Επόμενος που πέρασε από ανάκριση, ο Γιώργος Κατσάλης. Ξεκίνησε με μια φράση την κουβέντα. «Μόνο Γιούσεφ»! Καταλαβαίνετε όσοι γνωρίζετε από ίνσταγκραμ… Ο «Τζότζος» είναι Περιστεριώτης με καταγωγή από Λεχαινά, που γουστάρει υφάκι μπλαζέ, που τα πίνει συχνά με τα φιλαράκια του στα μπουζούκια (έχει χτίσει κι αυτός αρκετό από το Frangelico), που μεγάλωσε με Φορντ, Μπαλογιάννη, Κουμπή και Κούλη και που άμα δεν βρει την κατάλληλη για να της αφιερώνει Καρρά, θα αράζει μόνος του για να τρώει παϊδάκια και γαλακτομπούρεκα! Γιούσεφ, ακούς;;

     Συνεχίζουμε με Talisker! Το ουίσκι, ναι! Μεγαλωμένος λοιπόν στο βορειότερο τμήμα της Σκωτίας, όπου βρίσκεται και το αποστακτήριο του ποιοτικού ποτού μας, ο Διονύσης ο Σπανουδάκης δεν θα μπορούσε να έχει άλλο ψευδώνυμο από αυτό. Σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο ξέρουν πλέον ότι ο ψηλός που βάζει 1/10 lay up είναι από εκεί ψηλά, που κάνει κρύο και τρώνε πολλά σουβλάκια. Οι δικοί του τού έχουν πει ότι κατάγεται από τα Φιλιατρά, οπότε μεγάλωσε με Γκάλη, Βαζέχα, Λυμπερόπουλο και έπαιξε μπάσκετ παλιά στη Δάφνη Δαφνίου. Του αρέσουν πολύ οι Muse, οι Kasabian, οι αμερικανικές σειρές (Suits για παράδειγμα), οι άβαφτες γκόμενες και τα ταξίδια (έχει λατρέψει Πύργο του Άιφελ), έχοντας βάλει στόχο να πάει κάποια στιγμή στον Αμαζόνιο και στο Σερενγκέτι της Τανζανίας. Μιλάμε για πολύ ψαγμένο τύπο… Δοκιμάστε κι εσείς Talisker και θα καταλάβετε.

     Σειρά παίρνει ο «Κόκκο». Ο Άγγελος ο Κόκκοβας. Ο «μπέμπης» της ομάδας. 18άρης, με πολύ γρήγορα πόδια, μεγαλωμένος στην Καλαμπάκα και με κόουτς τον Άκη που τον έφερε στους Frogs. Αγαπημένη του ασχολία το φαγητό, με καλύτερό του τον μουσακά και μετά τις μπάμιες με κοτόπουλο που θα συνοδεύονται από τεκίλα κίτρινη και κουρκουμπίνια. Άλλη κλάση κι αυτός… Στην Αθήνα δεν σταμάτει να πίνει καφέδες και να κάνει τη χάρη στην κοπέλα του, να την πηγαίνει για βάφλες και σοκολατόπιτες (τι τραβάς κι εσύ). Γενικά όταν δεν τρώει, προτιμάει να παίζει video games και να βλέπει θριλεράκια, ενώ στους μακροπρόθεσμους στόχους του είναι να τελειώσει κάποτε τη σχολή Τουριστικών Επιχειρήσεων που διάλεξε και να διοικήσει ένα ξενοδοχείο!

     Για το τέλος αφήσαμε την Jackie. Την Jackie Brown. Αυτή ενέπνευσε τον Ταραντίνο να ονομάσει έτσι την ταινία του με τους Ντε Νίρο, Τζάκσον, το 1997. Αυτή έχει εμπνεύσει γενικά πολύ κόσμο να ασχοληθεί είτε με το μπάσκετ είτε με τον Ατρόμητο! Δεν την έχει πάρει χαμπάρι ακόμα ο Τζόνι ο Ντεπ, αλλιώς δεν θα την βλέπατε στο Περιστέρι. Και από τον Τζέισον Μομόα δηλαδή, με το ζόρι τη γλίτωσε. Είναι πάντα στο πλευρό της ομάδας και του προπονητή. Ή μόνο της ομάδας. Ή μόνο του προπονητή. Ή και μόνη της στον καναπέ με ένα τσιγάρο. Είναι η Βάσω που αναφέραμε πριν στις ασχολίες της Λένας! Έχει καταγωγή από Λεβίδι Αρκαδίας και Αράχωβα Γορτυνίας, ξέρει καλά γερμανικά, παρακολουθεί πολύ Μάντζαρη και μετά τον τελικό της φετινής Ευρωλίγκας έπνιξε τον πόνο της με Tangeray και μερέντα. Γενικά είναι πολύ των γλυκών, οπότε και μερέντα να μην είχε, θα την έβγαζε με ένα τσουρέκι κάστανο ή σοκολάτα ή με σοκολατόπιτα ή με ταρτάκια ή με τσιζκέικ ή στην τελική με καραμελωμένο κοτόπουλο με πολύχρωμες πιπεριές και τορτελίνια με τυρί! Αυτά τα τελευταία, όπως τα διαβάζετε. Μην κάνετε καμιά αλλαγή στην παραγγελία. Και γρήγορα, γιατί μπορεί να πάει στο Βόρειο Σέλας να χαζέψει λίγο τον ουρανό! Μόνη της! Αφήστε την ήσυχη τέλος πάντων!

     Αυτά. Έτσι θα κλείσουμε, σε αυτό το κλίμα, γιατί πολύ σας συγκινήσαμε στην αρχή και πρέπει να δείτε τον Αύγουστο με άλλο μάτι. Το κείμενο αφιερώνεται στους απόντες από την media day, κάτι… Κοντονίτζες, Άκηδες, Αθανασόπουλους, Σταθόπουλους, Γιαννόπουλους και λοιπούς, αλλά πιο πολύ στον «Κούκου» που συνέρχεται και στον Τζόρτζιο που έχει κι αυτός τα δικά του τον τελευταίο καιρό. Περίεργη χρονιά είπαμε…

Related posts

Leave a Reply